Zgrzytanie zębami, zwane bruksizmem, jest chorobą polegającą na wywołanym nieprawidłowo kontaktującymi zębami lub mimowolnym wytwarzaniu zwiększonego napięcia mięśni żucia oraz tarciu powierzchniami przeciwstawnych zębów o siebie z siłą przekraczającą fizjologiczne obciążenie zgryzu, mogące w konsekwencji doprowadzić do znacznego zniszczenia tkanek zębów, rozchwiania ich oraz do degeneracji stawów skroniowo-żuchwowych. Szacuje się, że w mniejszym lub większym stopniu zaawansowania cierpi na tę przypadłość ok. 20-60 % społeczeństwa, co czyni ją poważną chorobą społeczną. Zdecydowaniu częściej bruksizm dotyka osoby młode, co wiązane jest z większym narażeniem na silne emocje, wyrażane bogato przez mięśnie mimiczne twarzy oraz mięśnie żucia. Organizm wyładowuje w ten sposób tłumione agresje, które u naszych praprzodków wyładowywane były w trakcie np. walki, a należy pamiętać, że narząd żucia pierwotnie zaprogramowany był właśnie w tym celu.

Do przyczyn bruksizmu zalicza się :
•  Wady zgryzu i zaburzenia zwarcia zarówno o charakterze wrodzonym   (np. za mało lub ponad normę rozwinięte szczęki, nieprawidłowo ustawione zęby) jak i nabytym (ubytki próchnicowe, nieprawidłowo dostosowane wypełnienia,   korony, mosty, protezy)
•  Silne emocje (np. stres, fobie)
•  Zakażenia pasożytnicze

Objawy bruksizmu podzielić można na:
•  Objawy ze strony jamy ustnej: starcie zębów, obnażanie się korzeni, ubytki przyszyjkowe, niedokrwienie śluzówki, krwawienie dziąsła
•  Objawy ze strony mięśni twarzy i szyi: przerost i bóle mięśnie żucia, wzrost napięcia i bóle szyi, mogące promieniować do barku i ręki
•  Bóle głowy, karku, zaburzenia słuchu, zaburzenia produkcji śliny

W leczeniu bruksizmu stosuje się szyny zgryzowe zakładane na noc, pozwalające odciążyć mięśnie, techniki relaksacyjne czasem można się wesprzeć farmakoterapią – lekami zmniejszającymi napięcie mięśni. Za wszelką cenę natomiast dąży się do przywrócenia prawidłowych warunków zgryzowych za pomocą leczenia zachowawczego, ortodontycznego oraz protetycznego. Nie należy ignorować pierwszych objawów, ponieważ wtedy istnieje największa szansa na szybkie i skuteczne leczenie oraz oszczędzenie sobie przykrych i bolesnych doświadczeń, często utrudniających lub wręcz uniemożliwiających wykonywanie codziennych czynności życiowych.